Jest to frapująca zależność, ale ilekroć rano ścielę łóżko to w momencie rozkładania narzuty myślę ZAWSZE o tym samym. Poprawiam fałdy, prostuję nierówności, patrzę czy frędzle nie dotykają podłogi. I wtedy przychodzi myśl – wyrzut. Że powinnam w końcu zadzwonić do Szymona i Justyny i zapytać, co tam słychać w ich nowej, wzbogaconej kolejną progeniturą rzeczywistości. Myślę – tak, dziś to zrobię, tylko wrócę z pracy. A jak wracam z pracy, to jestem na zupełnie innej planecie – kładę wałek do jogi na łóżku, na to poduszki i umiejscawiam tam lewą nogę z żelowym okładem z zamrażarki. Leżę tak 20 minut, ale w tej pozycji i tej porze dnia już ich tam dawno nie ma. Przychodzą przed szóstą rano i tyle.
A tym oto wpisem chciałabym zakląć rzeczywistość, bo skoro będzie sobie wisiał tutaj i na stronie to zwiększa moje szanse. A jeśli Wy – bohaterowie tego posta – zaznajomiliście się z jego treścią to zapewniam że w końcu się odezwę.
A póki co normalne dzienne czynności o tej porze, czyli zaznajomienie klientów i sympatyków z dzisiejszym lanczem:
- toskańska zupa pomidorowa
- gnocchi z sosem z gorgonzoli, suszonymi pomidorami i rukolą
- kokosowe curry z kurczakiem, brokułami, bakłażanem, cukinią i papryką, podawane z ryżem basmati
- tarta z burakami, fetą i orzechami pekan
- dwa kawałki tarty z pieczonym kalafiorem, oliwkami liguryjskimi i serem pecorino romano.