Wczoraj zrobiłam sporą przygotówkę na dzisiejeszy ranek, żeby spędzić go godnie, nie spiesząc się jak szalona. Powinnam widzieć, że to zawsze jest pułapka – zwykle okazuje się bowiem, że jestem ofiarą własnego deficytu uwagi. Kiedy dziś szykowałam się około 9:30 żeby zasiąść do tabletka, małżonek rzucił, otwierając lodówkę na zapleczu:
A śmietanę masz? Bo nie widziałem.
Cały ranek zaklinałam tę śmietanę w myślach, przekonywałam siebie, że jest zamówiona i czeka na mnie w lodówce. Cóż – nie czekała w lodówce, ale w pobliskim markecie na Francesco Nullo. Pofatygowałam się rowerem na speedzie i nabyłam dwie sztuki.
Obsuwa jest lekka i nie jestem kłębkiem nerwów, jak czasem bywa. W zasadzie to wszystko jest gotowe, bo chili con carne potrzebuje jakichś dwudziestu minut żeby można je było doprawić, zdjąć z palnika i sprzedawać. A ja mam perspektywę rychłego drugiego śniadania, ale w tym temacie się nie rozpędzam, bo różnie z tym bywa.
Zapraszam Was na lancz – że jest chili con carne, zwane przez nas kolokwialnie CZILAKIEM (co wymyślił kiedyś pan Marek, którego serdecznie pozdrawiam). A tak wygląda cały lancz:
- krem z buraków z jogurtem
- chili con carne z mielonej wołowiny z czerwoną fasolą, papryką i grillowaną tortillą, plus kwaśna śmietana i kolendra
- tarta z pieczonym bakłażanami, fetą i oliwkami liguryjskimi.