Kiedy jeszcze jeździłam co rano pod Halę Targową po chleb – czy to rowerem, czy tramwajem zimą – spotykałam w kółko te same osoby. Osoby te wykonywały z grubsza te same ruchy, a i ja sama nie byłam od tej powtarzalności wolna, bo przecież nie ćwiczę sobie specjalnego arsenału na każdy dzień miesiąca. Miesiąca – teraz to zaszalałam! Do tylu różnych dziennych sekwencji trzeba by było zatrudnić choreografa, bo ja na pewno nie poradziłabym sobie z ułożeniem aż tylu różnych układów. Czasem biec, czasem iść – wolno, szybko, dwudziestego dnia miesiąca potykam się przed budką z chlebem. Kurtka z kapturem, albo dżinsowy stary Wrangler. Raz ręce w kieszeniach, raz zamaszyste nimi machanie. Czasem błąd w Matrixie, bo bez planowo wyłożyłabym się na śliskim od deszczu chodniku.
Sama myśl o tym, że mam się wszystkiego tego uczyć, a potem od poniedziałku do piątku pilnować poszczególnych sekwencji, napawa mnie przerażeniem. Tyle zachodu tylko dlatego, żeby mijający spotykający mnie ci sami ludzie nie myśleli że wzięłam się z Dnia Świstaka. Jest to tak niedorzeczne, że bardzo się cieszę, że od kilku lat wyjeżdżam wcześniej, jadę Mostem Podgórzanek i w zasadzie nie spotykam po drodze innych Świstaków. Czasem mignie mi ten sam koleś na rowerze, a czasem pan w średnim wieku, który robi sobie na Powstania Warszawskiego ścieżkę zdrowia – a to kilka pompeczek, a to przysiadzik, a to jakieś skłony. Chłop też się stara, żeby ciągle nie robić tych samych ćwiczeń – a może to właśnie on zatrudnił choreografa i skrupulatnie powtarza wyuczone układy?
Chłop się stara, my też się staramy. Też powtarzamy nasze dania, ale mamy ich na tyle dużo, że zawsze można znaleźć coś dla siebie. A żaden garmażeryjny choreograf do nas nie wbił z propozycjami.
A owe propozycje na dziś są następujące:
- minestrone – włoska zupa warzywna
- rigatoni all’amatriciana – z dojrzewającym policzkiem wieprzowym, oliwą extra vergine i serem pecorino romano
- tarta porowa z orzechami włoskimi i gorgonzolą.
