Od soboty tyle się wydarzyło, ale też zmieniło, że trudno to ogarnąć rozumem.
My z Piotrkiem nie wiedzieliśmy nic. Po długiej przerwie bo kolano mi szwankowało, poszliśmy w sobotę na długi spacer po Kazimierzu i Starym Mieście. Szliśmy skrzyżowaniem Dietla i Stradomia/Krakowskiej, kawałkiem Rynku, św. Tomasza od Placu Szczepańskiego. Do domu wróciliśmy około 14:30, zrobiliśmy obiad i zaczęliśmy oglądać „Nie ma róży bez ognia”. Podczas oglądania ktoś do mnie zadzwonił, nie zdążyłam odebrać. To była Basia, która poważnym głosem zapytała, czy jesteśmy w domu. Dziwne pytanie, ale potwierdziłam. I dopiero od niej się dowiedziałam, co się właśnie wydarza. Zmroził nas oboje strach – dosłownie godzinę wcześniej byliśmy w rejonach, gdzie sprawca strzelał do przypadkowych ludzi. Do tej pory jak o tym myślę, to przechodzą mnie dreszcze.
A Basia, kiedy nie odebrałam, zestresowała się okrutnie. Reszta rodziny też drżała o nasze życie, bo jest nas tu cztery.
Do tej pory trudno sobie cokolwiek poukładać, a serce rozdziera fakt, że siostra zamachowca była bliską osobą syna mojej przyjaciółki.
Natomiast jeden z lekarzy, który reanimował policjantów to pacjent mojej siostry. Fantastyczny pacjent, ona mówi o nim w samych superlatywach.
Znowu się okazuje, że Kraków to małe miasto. Ale ludzie potrafią być wielcy duchem.
Trochę niezręcznie przejść teraz do garmażu, ale dziś normalny, pracujący dzień.
Zapraszamy Was na:
-włoską warzywną zupę minestrone
- tajską wołowinę massaman w mleczku kokosowym, z ryżem basmati, kolendrą i orzeszkami ziemnymi, wśród przypraw są laski cynamonu, anyż, sos rybny i liście kaffiru
- tarta z pieczarkami, oliwą truflową i mozzarellą di bufala, która jest tak pyszna i delikatna, że w zasadzie nie powinno się jej dodawać do tarty, ale pozwolić grać pierwsze skrzypce; ale co tam!
