16 listopada 2026

Dziś znowu, pomimo większej ilości czasu, ledwo zdążyłam ze wszystkim. Wczoraj prosto z pociągu przyszliśmy do Nowego Bufetu, żeby zrobić przygotówkę – mąż zwyczajową, a ja postanowiłam pokroić guanciale. Takie krojenie to zabawa na około 30-40 minut. Najpierw trzeba partiami pozbyć się twardej skóry, uważając żeby się nie skaleczyć (przy dwóch zaklejonych palcach wskazujących z piątku nie chciałabym, żeby do tej pary dołączył trzeci). Potem pokroić na krajalnicy, co jest najdłuższą częścią procesu, bo guanciale jest dojrzewające i trochę się ciągnie, poza tym co jakiś czas trzeba je odwrócić, żeby wyrównać krojenie. Potem dokładnie umyć maszynę z tłuszczu i mnóstwa ziarenek pieprzu. A na końcu pokroić plastry w mniejsze kawałki.
Miałam więc w perspektywie luźny poniedziałkowy poranek. Ale w związku z tym, że w pewnym momencie rozrobiłam trzy rzeczy na raz, to przeciągnęłam tartę. Trochę za bardzo się przypiekła z wierzchu, co dyskwalifikuje ją jako produkt do sprzedaży. Oczywiście wciąż jest smaczna, bo zjemy ją dziś na śniadanie i na kolację, ale nie spełnia standardów. Dlatego błyskawicznie trzeba było piec drugi spod i przygotować drugą tartę. No i jeszcze szybki kursik do pobliskiego marketu.Teraz już wszystko jest, zupa dochodzi, a małżonek niebawem zetrze pecorino.
Mogę trochę odetchnąć, wrzucić post i zjeść drugie śniadanie, którego nie trzeba przygotowywać – wystarczy pójść na zaplecze i ukroić sobie kawałek spieczonej tarty 😁.
A oto nasze propozycje:

  • ribollita – włoska zupa warzywna z fasolą Jaś i pęczakiem – warzyw jest w niej mnóstwo, to najbardziej różnorodna z naszych zup
  • rigatoni all’amatriciana z sosem z apulijskich pomidorów z oliwą i guanciale, posypane tartym pecorino
  • tarta z burakami, kozim serem i orzechami włoskimi.