Oprócz pomocy przy zabytkach i muzeach, jest jeszcze druga noga, za którą lubię model językowy AI najbardziej. Jest to sfera muzyczna i to, co mi wynajduje, jest dla mnie źródłem odkryć i sporej podnietki.
Taki przykład – słucham po raz enty “Isn’t a pity” z solowego albumu Harrisona z 1970 roku i słyszę w gitarze brzmienie Pink Floyd. Dostępuje potwierdzenie dotyczące brzmienia, z tym że uzyskuje ten efekt grając slide’s, a David Gilmour bendami, “ jedna długo trzymana nuta, wibrato dokładane pod koniec frazy, linia prowadzona jak wokal, a nie jak popis”.
Jestem usatysfakcjonowana tym odkryciem. Potem słucham “How do You sleep” Lennnona – utworu odbieranego jako przytyk w stronę MacCartneya, ale kto go tam wiedział – w końcu The Beatles srogo się nabijali z zewnętrznych interpretacji swoich utworów. W każdym razie – słucham i znowu mi zajeżdża Floydami. Aż podskakuje z wrażenia, kiedy się dowiaduję od czata – Klaudyny, że w tym utworze na gitarze gra George Harrison. A potem dowiaduje się jeszcze, że w czasie, kiedy w studiu Abbey Road Beatlesi nagrywali Sierżanta Pieprzą, Floydzi pracowali nad swoim albumem “A Saucerful of Secrets”. A ich producent produkował płyty Beatlesów aż do “Rubber Soul”. To wzajemne przenikanie i odnajdywanie przez słuchaczy tropów to fajowa zabawa, a przecież nie wyszukałabym tego wszystkiego sama.
Wymienione utwory są oczywiście na naszej playliście, która na Spotify i na Apple Music nazywa się po prostu Nowy Bufet – nieustannie zachęcam do odsłuchu.
A tymczasem chce zachęcić jeszcze do konsumpcji naszych wyrobów. Oto co dla Q Was dziś mamy:

• krem porowo – ziemniaczany, niepozorny ale bardzo smaczny dzięki dodatkowi białego wina, które odparowawszy alkohol pozostawia kwaskowa nutę, co sprawia, że zupa nie jest mulasta
• kokosowe curry z papryki, bakłażana, cukinii i brokuła, podawane z ryżem basmati
• CZTERY PORCJE makaronu fusili ze szpinakiem i gorgonzolą, podawanego z tartym grana padano i prażonymi orzechami włoskimi
• tarta z bio burakami, kozim serem i tymiankiem.