Po dość niedawno obejrzanej „Garsonierze” Billy’ego Wildera, w sobotę widzieliśmy „Słodką Irmę”. Te filmy dzielą trzy lata, ale łączy obecność dwóch wielkich gwiazd Hollywood. W obu grają Shirley Mac Laine i Jack Lemmon i tworzą niezapomniane duety. „Garsoniera” jest lepsza z tej dwójki, ale i „Słodką Irmę” dobrze się ogląda. Oba filmy to komedie romantyczne i tu proponuję proste ćwiczenie: weź dowolną amerykańską komedię romantyczną z lat 2021 – 2025, a potem obejrzyj „Garsonierę”, albo zrób odwrotnie. Na pozór reprezentują ten sam gatunek filmowy, ale wrażenie po seansie będzie takie, że jednak nie reprezentują.
To nie tylko urocze ramoty, ale świetne aktorstwo, a w „Garsonierze” dodatkowo jest korporacja i marzący o awansie szeregowy pracownik. Korporacja z 1960 roku, ale i tak stosunki i układy w pracy prezentują się nader współcześnie. Jack Lemmon prezentuje się jak zwykle komediowo, że swoją plastyczną twarzą muppeta, a Shirley MacLaine prezentuje się niezwykle atrakcyjnie, a i talent komediowy ma ogromny.
W „Słodkiej Irmie” zwroty akcji piętrzą się piramidalnie i nie warto szukać tam logiki. Za to absurdalnego humoru jest sporo – wyobraźcie sobie paryską kurtyzanę „na etacie”, która nie pozwala swojemu alfonsowi pracować na pobliskim targu bo to wstyd i sama go utrzymuje, bo takie są przecież zasady. Oraz zaopatrza go w eleganckie wdzianka i gadżety, żeby nie odstawał wyglądem od innych pimpów, siedzących w jednym bistro na rogu.
Fajna, lekka rozrywka z zupełnie innych czasów.
Za to z zupełnie tych czasów jest nasze dzisiejsze menu. Takie mamy propozycje:

• krem z buraków z jogurtem
• makaron fusili alla putanesca z sosem z oliwek, kaparów i pomidorów, posypany tartym serem grana padano i natką pietruszki
• CZTREY PORCJE chili con carne
• tarta z brokułami, gorgonzolą i pestkami słonecznika.